Slayer was weer eens in het land. En normaal is dat reden tot vreugde, zo ook deze keer. Slayer mag beschouwd worden als moeder van de allerhardste bands, als trendsetter en ten tijde van ‘Reign In Blood’ ook nog eens hét middel om je moeder mee de gordijnen in te jagen. Kortom, een levende legende met een rijke historie van alweer bijna 25 jaar.

Helaas was de vreugde op de terugreis weer enigzins verdwenen. Natuurlijk was het hard en natuurlijk was het Slayer. Maar het was ook plichtmatig, voorspelbaar en een beetje saai. En erger nog, ik had op geen enkel moment gedurende de set het idee dat ik omver werd geblazen. En dat is bij een band als Slayer toch wel een absoluut vereiste!

Het ergste was, op Dynamo Open Air 2004 (in Nijmegen) zag ik Slayer voor het laatst en toen bekroop me dat gevoel ook al. Misschien is het tijd voor de mannen om te gaan rentenieren, want dit was alleen een geniale Slayer voor hen die de band nooit eerder aan het werk zagen. En heel ‘Christ Illusion’ ten spijt, het blijft immers een superplaat, de band lijkt het live een beetje kwijt te zijn. Ik was in ieder geval blij dat ik die 50 euro niet neer heb hoeven tellen, ik had me bekocht gevoeld als het wel zo was.

Tom Auf Der Axe