Opener Anaphylactic Shock, zanger Michiel Eikenaar riep nog gekscherend dat ze na deze avond “wel getekend zouden worden door Relapse“, heeft de eer te mogen openen voor de helden van High On Fire en doet dat met verve. Zeker als je weet dat de heren (ex-leden en huidige leden van bands als The Spades, Dead Rivers, Restless Youth) pas hun vijfde of zesde show doen. Het mist hier en daar nog wat vuur, het mag wat meer knallen, maar de mix van doom, Entombed en de hoge krijsstem heeft potentie. Laat ze nog maar eens wat optredens doen en dan moet het een heel eind op de goede weg zitten.

Last-minute was er een extra support aan de bill toegevoegd, en dat was The End. Nadat ik letterlijk 20 seconden heb staan te kijken naar de dubbelganger van Terence Trent D’Arby (mét veel te hoog hangende gitaar!), en nog wat andere ondefinieerbare figuren met onder andere synthesizers (de jaren ‘80 zijn voorbij jongens!) en andere tegen de kin drukkende instrumenten (het is goddomme geen viool maar een basgitaar lul!) ben ik weer richting de hal gegaan. Sowieso doet de muzikale moeilijkdoenerij van The End me weinig dus ik wil ze het liefst zo snel mogelijk vergeten.

Het mag dan een enigzins beladen datum zijn, dat nine-eleven, High On Fire was er alles aan gelegen om het gebouw van 013 op zijn spreekwoordelijke grondvesten te doen trillen en het zo mogelijk te doen kapseizen. Dat laatste is gelukkig niet gebeurd, dus de volgende keer kunnen we weer met een gerust hart naar Tilburg toe. Een paar jaar terug (16 februari 2003 om precies te zijn) zag ik High On Fire al eens samen met Mastodon in diezelfde Kleine Zaal dus ik was op de hoogte van het geluid dat letterlijk wordt afgevuurd op het publiek. Vandaag was dat niet anders. Double-bass ritmes waren dreunende roffels op je trommelvliezen en na een paar nummers voelde het alsof mijn hele darmenstelsel eens goed onder handen was genomen door een powerplate. Door het zo snoei-, maar dan ook SNOEIHARDE volume dunde gaandeweg het publiek uit tot slechts de helft van de in totaal aanwezige dinsdagavond diehards. Maar goed het podiumvolume van High On Fire (dat overigens niet ter discussie staat, zo is contractueel vastgelegd!) is dan ook niet bedoeld voor tere (pop-)zieltjes. Samen met nieuwkomer Jeff Matz (voorheen spelende bij Seattle’s hardste en beste band Zeke) op bas zette de band een uitermate geslaagd optreden neer in 013, waarbij een vrij gevarieerde keuze uit het repertoire voorbij kwam.

Als zelfverklaard rock & roll-jehova wil ik alleen nog even het licht brengen door je te verplichten op de volgende links te klikken:
Anaphylactic Shock Myspace
High On Fire Myspace

Tom Auf Der Axe

P.s. Ik wil graag mijn dank uitspreken naar de fijne mensen van Kindamuzik, dankzij wiens prijsvraag ik kaartjes won voor dit concert. Ik wist dat Joe Preston was vervangen door Jeff Matz, maar ik wist ook bijna zeker dat de redactie aldaar dat niet wist. Dus heb ik als antwoord toch Joe Preston ingevuld en heb ik dus in feite ten onrechte gewonnen… Ha!