(I Scream Records - Suburban)

Tech-9 doet op ‘Nine Lives’ niks vreemds, ze hebben er geen vreemde invloeden bij genomen of wat dan ook. Nee, Tech-9 doet wat ze gewend is en wat het publiek van ze verwacht. En weet je, soms is dat een verademing. Het vaste recept van Tech-9, een opgenaaide mix van punk, hardcore en oi, is namelijk een prima recept!

Deze jongste plaat van de Eindhovense band gaat lekker up-tempo van start met ‘To Live Is To Die’ dus de toon is snel gezet. Geen moeilijkdoenerij, geen ongepaste pretenties, maar gewoon een stel gasten die graag muziek maken en dat vooral graag met elkaar doen. Zolang ze dat volhouden zal er altijd een publiek zijn voor Tech-9.

Wat mij betreft zijn de aanraders ‘To Live Is To Die’ (die is ook online te luisteren, zie onderaan!), ‘Can’t You See’, ‘Nine Needle Injection’ (ook bekend van de ‘Eindhoven Rockcity Tattoo’ CD) en ‘Show Some (Dodge)Balls’.

Die laatste refereert aan het dodgeball toernooi dat sinds twee jaar in het Eindhovense jongerencentrum Dynamo wordt gehouden en waaraan Tech-9 standaard meedoet. Prachtig om te zien dat deze heren niet alles even serieus nemen.

Omdat deze plaat hun vijfde is, zijn er ook een stel covers opgenomen. En daarin schuilt ook het enige kleine minpuntje. De Ramones-medley bestaat uit ‘Teenage Lobotomy’, ‘Sheena Is A Punkrocker’ en ‘Do You Wanna Dance’. En het gaat me om die laatste, die komt namelijk niet echt goed uit de verf. Maar zet daar gave covers tegenover van Blondie, The Saints en Dead Boys en dan maakt dat ook niet veel meer uit.

Kijk, ze worden dan misschien regelmatig voor de gek gehouden met hun leeftijd, die mannen van Tech-9, maar met deze nieuwe plaat bewijzen ze toch wel dat ze een stel snotneuzen een lesje kunnen leren. En dat is niet alleen op het dodgeball veld!

Check de Tech-9 Myspace voor het nummer ‘To Live Is To Die’!

Tom Auf Der Axe

Opener Anaphylactic Shock, zanger Michiel Eikenaar riep nog gekscherend dat ze na deze avond “wel getekend zouden worden door Relapse“, heeft de eer te mogen openen voor de helden van High On Fire en doet dat met verve. Zeker als je weet dat de heren (ex-leden en huidige leden van bands als The Spades, Dead Rivers, Restless Youth) pas hun vijfde of zesde show doen. Het mist hier en daar nog wat vuur, het mag wat meer knallen, maar de mix van doom, Entombed en de hoge krijsstem heeft potentie. Laat ze nog maar eens wat optredens doen en dan moet het een heel eind op de goede weg zitten.

Last-minute was er een extra support aan de bill toegevoegd, en dat was The End. Nadat ik letterlijk 20 seconden heb staan te kijken naar de dubbelganger van Terence Trent D’Arby (mét veel te hoog hangende gitaar!), en nog wat andere ondefinieerbare figuren met onder andere synthesizers (de jaren ‘80 zijn voorbij jongens!) en andere tegen de kin drukkende instrumenten (het is goddomme geen viool maar een basgitaar lul!) ben ik weer richting de hal gegaan. Sowieso doet de muzikale moeilijkdoenerij van The End me weinig dus ik wil ze het liefst zo snel mogelijk vergeten.

Het mag dan een enigzins beladen datum zijn, dat nine-eleven, High On Fire was er alles aan gelegen om het gebouw van 013 op zijn spreekwoordelijke grondvesten te doen trillen en het zo mogelijk te doen kapseizen. Dat laatste is gelukkig niet gebeurd, dus de volgende keer kunnen we weer met een gerust hart naar Tilburg toe. Een paar jaar terug (16 februari 2003 om precies te zijn) zag ik High On Fire al eens samen met Mastodon in diezelfde Kleine Zaal dus ik was op de hoogte van het geluid dat letterlijk wordt afgevuurd op het publiek. Vandaag was dat niet anders. Double-bass ritmes waren dreunende roffels op je trommelvliezen en na een paar nummers voelde het alsof mijn hele darmenstelsel eens goed onder handen was genomen door een powerplate. Door het zo snoei-, maar dan ook SNOEIHARDE volume dunde gaandeweg het publiek uit tot slechts de helft van de in totaal aanwezige dinsdagavond diehards. Maar goed het podiumvolume van High On Fire (dat overigens niet ter discussie staat, zo is contractueel vastgelegd!) is dan ook niet bedoeld voor tere (pop-)zieltjes. Samen met nieuwkomer Jeff Matz (voorheen spelende bij Seattle’s hardste en beste band Zeke) op bas zette de band een uitermate geslaagd optreden neer in 013, waarbij een vrij gevarieerde keuze uit het repertoire voorbij kwam.

Als zelfverklaard rock & roll-jehova wil ik alleen nog even het licht brengen door je te verplichten op de volgende links te klikken:
Anaphylactic Shock Myspace
High On Fire Myspace

Tom Auf Der Axe

P.s. Ik wil graag mijn dank uitspreken naar de fijne mensen van Kindamuzik, dankzij wiens prijsvraag ik kaartjes won voor dit concert. Ik wist dat Joe Preston was vervangen door Jeff Matz, maar ik wist ook bijna zeker dat de redactie aldaar dat niet wist. Dus heb ik als antwoord toch Joe Preston ingevuld en heb ik dus in feite ten onrechte gewonnen… Ha!

Ik had het vantevoren niet gedacht, maar hoe gaaf was dit optreden. Vorig jaar werd het prima optreden van Iggy & The Stooges enigzins overschaduwd door het publiek, dat duidelijk geen kaas had gegeten van die ouwe rockers, dit jaar klopte alles. Het publiek leek het op te pikken en de band was duidelijk goed geluimd door dit hartelijke ontvangst. (more…)

In 2005 ben ik naar Lokeren gereisd om Iggy & The Stooges (volgens mij toen voor de eerste keer in Europa) te zien en die avond was fantastisch. Het optreden was geniaal, en de afterparty ook. Vorig jaar ging ik naar Lowlands en zag ik ze weer. Wederom een erg goed optreden, maar het aanwezige publiek was iets minder. (more…)

(foto’s door Rudeless)

Het is al de zoveelste reünie, de laatste jaren word je er mee doodgegooid, maar dit is wel een hele bijzondere.Sacred Reich is een bijzondere band. De heren komen acht jaar na dato nog eens terug voor een soort van vakantie, want vier Europese optredens in een week tijd is nou niet wat je noemt een dodend tourschema. De mannen hebben zelf een aantal zalen uitgezocht die ze nog één keer aan willen doen en het Eindhovense Dynamo is er één van. De heren stonden al drie keer eerder op de planken in Dynamo en ook het voormalig metal-mekka van de wereld, Dynamo Open Air, deed de band drie keer aan. (more…)

Jay Reatard - Blood Visions
(In The Red)

Eigenlijk is dit te laat, veel te laat zelfs. Jay Reatard is alweer lang en breed terug naar de States om daar verder te touren, werkpaard als hij is. Maar gebrek aan tijd en inspiratie zorgden ervoor dat ik nu pas wat over ‘Blood Visions’ te melden heb. (more…)

Ministry - The Last Sucker
(Thirteenth Planet-Suburban)

Godverdomme, alle voortekenen zijn er. De hardste band van allemaal gaat er echt mee stoppen, zoals voorman Al Jourgensen had aangekondigd. Naar verluidt treedt Jourgensen tegelijk af met de Amerikaanse president George W. Bush, tegen wie Jourgensen met ‘The Last Sucker’ meegeteld al een trilogie lang een kruistocht houdt. Niet alleen moet het Witte Huis totaal vernietigd worden, inmiddels mag ook de grond waarop het staat worden uitgegraven om uitzaaiingen te voorkomen zo lijkt het wel. (more…)

Slayer was weer eens in het land. En normaal is dat reden tot vreugde, zo ook deze keer. Slayer mag beschouwd worden als moeder van de allerhardste bands, als trendsetter en ten tijde van ‘Reign In Blood’ ook nog eens hét middel om je moeder mee de gordijnen in te jagen. Kortom, een levende legende met een rijke historie van alweer bijna 25 jaar.

Helaas was de vreugde op de terugreis weer enigzins verdwenen. Natuurlijk was het hard en natuurlijk was het Slayer. Maar het was ook plichtmatig, voorspelbaar en een beetje saai. En erger nog, ik had op geen enkel moment gedurende de set het idee dat ik omver werd geblazen. En dat is bij een band als Slayer toch wel een absoluut vereiste!

Het ergste was, op Dynamo Open Air 2004 (in Nijmegen) zag ik Slayer voor het laatst en toen bekroop me dat gevoel ook al. Misschien is het tijd voor de mannen om te gaan rentenieren, want dit was alleen een geniale Slayer voor hen die de band nooit eerder aan het werk zagen. En heel ‘Christ Illusion’ ten spijt, het blijft immers een superplaat, de band lijkt het live een beetje kwijt te zijn. Ik was in ieder geval blij dat ik die 50 euro niet neer heb hoeven tellen, ik had me bekocht gevoeld als het wel zo was.

Tom Auf Der Axe