Met Reverend Horton Heat op tour door Europa

In maart kreeg ik de vraag of ik zin had om mee op tour te gaan met Reverend Horton Heat, om merchandise te verkopen. Het leek me een mooie besteding van mijn zomervakantie, al is het natuurlijk best vreemd om met een stel volslagen vreemden twee weken op vakantie te gaan. Het was supergaaf, het klikte van beide kanten en de volgende tour willen ze me er weer bij hebben.

27/07/08 Antwerpen (BEL) – Hof Ter Lo

Samen met twee pallets merchandise werd ik door een koerier bezorgd bij Hof Ter Lo. De band was er al, maar iedereen lag nog in een diepe coma vanwege een hectische dag. De heren waren vanuit Spanje naar Londen gevlogen, daar in de nightliner gestapt en direct doorgereden naar Antwerpen. Het was bloedheet en samen met roadie Ariel en tourmanager Jonny heb ik de merchandise uitgezocht en naar binnen gebracht. De show verliep verder prima, al liep Hof Ter Lo vanwege heftige regenval later op de avond onder water. Er stond 10 centimeter water in het laagste deel en tijdens het afbreken kwam ik erachter dat m’n schoenen zo lek waren als een zeef… Ach ja, word je hard van.

We vertrokken na de show direct naar Amsterdam, onderweg was er tijd om kennis te maken met zanger/gitarist Jim Heath (ofwel Reverend Horton Heat), bassist Jimbo Wallace en drummer Paul Simmons, die ik nog nauwelijks had gezien of gesproken. Een paar biertjes later stonden we dan op de Lijnbaansgracht, om daar de bus naast de Melkweg te parkeren. Voordat de bus er daadwerkelijk in kon heb ik samen met Jonny eerst een berg fietsen vakkundig aan de kant geworpen. We besloten daarna om de stad in te duiken om wat te eten en te drinken. Maar ja, daar sta je dan in self proclaimed metropool Amsterdam: op zondagavond is alles gewoon om 1 uur gesloten. Na een uur rondlopen in een grotendeels gesloten ‘Red Light District’ besloten we maar te gaan slapen.

De volgende dag was toch een vrije dag. En die vrije dag werd zinvol besteed: eerst inchecken in het hotel voor een welverdiende douche, daarna ontbijten ergens in de stad en vervolgens ging iedereen zo’n beetje zijn eigen weg. Ik ben langs Independent Outlet gegaan en heb onder andere een peper & zout-stel in de vorm van twee porseleinen pikken voor Jimbo gekocht. De blik op zijn gezicht was onbetaalbaar.

‘s Avonds was iedereen weer in het hotel en vroegen Jonny en Ariel of ik meeging naar een coffeeshop. Nou heb ik in mijn leven wel zo’n 5 keer geblowd en alle keren was dat verre van aangenaam, maar een stel Amerikanen meenemen leek me wel lachen. De heren gingen los en hadden na een half uur allebei kortsluiting in hun kop. Na afloop zijn we, vergezeld van Jimbo, op zoek gegaan naar een restaurant en we kwamen bij een Argentijnse steakhouse terecht. In de naastgelegen kroeg werd absinth verkocht en dat was de volgende stop. Jim was ondertussen ook aangeschoven en na wat biertjes begon Jeremy Thompson (Nashville Pussy) te smsen dat hij en nog wat anderen op de Wallen in een kroeg waren. Of we ook effe kwamen. We zijn er naartoe gegaan en zijn uiteindelijk in de absynthbar terecht gekomen. Veel weet ik er niet meer van: wel dat de duurste absynth €12,50 kostte en dat ik er maar een biertje bij heb besteld omdat ie niet te zuipen was.

29/07/08 Amsterdam (NL) – Melkweg

Na een lange nacht was ik tegen tienen alweer wakker. De Reverend was bezig met zijn gitaar en besloot in de bus een paar liedjes voor me te spelen. Ik voelde me even heel speciaal. Daarna even bij de Melkweg geweest om te checken hoe het zat qua load-in tijden en toen bleek dat we pas om 15.00 uur hoefden te beginnen. Ik belde meteen Dikke Dennis en Bart Chauffeur op om mee te hangen. Om half 1 was ik bij Dennis z’n shop en hij legde meteen het werk neer (een stel sterretjes bij een of andere gast – waarom wil iedereen toch eigenlijk al die fucking sterretjes tegenwoordig?!) om naar de naastgelegen bakker te gaan voor een broodje. We hebben effe lekker gegeten en zijn daarna naar buiten gegaan om een sigaret te roken (Dennis is onlangs BEGONNEN met roken haha!). Na enkele minuten kwamen Rinto en Johannes (een naar de VS geëmigreerde Fries die ik al een tijd niet meer had gezien) om de hoek om Dennis z’n rariteitenkabinet eens onder de loep te nemen. Ze zouden later die avond ook naar Nashville Pussy en Reverend Horton Heat gaan. Bart Chauffeur was inmiddels ook gearriveerd en we hadden een prima middag. Tegen drieën bracht Bart (Chauffeur, weet je nog?) me naar de Melkweg en begon de dag pas echt. De show was cool, het was goed druk alleen had ik nog steeds niet het idee dat ik op tour was aangezien er veel vrienden en bekenden waren (net als in Antwerpen eigenlijk).

30/07/08 Luzern (SCH) – Schüür

Het was nogal een trip naar Zwitserland dus we waren ‘s nachts na de Melkweg-show vrij vlug onderweg. We kwamen ergens in de middag aan in Luzern en het eerste wat ik heb gedaan was douchen. Het was bloedheet en nadat iedereen gedoucht had was het tijd om op te bouwen. Alles was snel opgebouwd in deze voormalige schuur/paardenstal (!) en onder het genot van Zwitserse kaas en sigaretten (in Zwitserland mag je nog wél roken in de horeca!) verliep de dag verder. The Peacocks deden de support en zij waren cool. Ik had ze al eens eerder gezien in Duitsland een paar jaar terug. Na de show was er een bescheiden feestje.

31/07/08 Lindau (GER) – Club Vaudeville

In Lindau was het goed weer en de hele middag heb ik een beetje in de zon gezeten. Ik hoorde achteraf van onze chauffeur over een dichtbij gelegen meer met veel vrouwelijk schoon, maar dat heb ik dus gemist. De show bracht een hoop Amerikaanse militairen die gelegerd waren in de buurt richting de club, en ook wat familie van Jim. We hebben één militair naar buiten moeten helpen, hij was iets te vervelend en vond dat ie recht had op een gesprek met de Reverend. De Reverend vond van niet. Oh, en Duits bier. Ook mooi.

01/08/08 Köln (GER) – Essigfabrik

Samen met drummer Paul Simmons ben ik een heel eind richting het centrum gelopen, maar aangezien we zo ongeveer 3 kilometer buiten Keulen op een of ander industrieterrein zaten kwamen we bar weinig tegen. Desalniettemin was het erg gezellig, we hebben ons wel vermaakt. Na terugkomst werd er eten besteld en begon een van de twee supports al vlug te spelen. Het enige dat ik nog van de voorprogramma’s weet is dat er eentje een uiterst belabberde Misfits-medley in rockabilly stijl deed. Het enige dat ik kon uitbrengen tegen Jonny was: “Man, these guys are even worse than the REAL Misfits nowadays!”

Die gasten van het voorprogramma hadden ook merchandise en een paar bakken met LP’s. Ariel was me voor met wat Ramones 12 inches (Pet Sematary bijvoorbeeld), maar ik vond ook nog wat mooi vinyl:

• Misfits – Walk Among Us
• Misfits – Legacy Of Brutality
• Nine Pound Hammer – Live In Vera 2LP
• Dwarves – How To Win Friends And Influence People

Volgens mij dacht die gast dat ik hem wel zou voorstellen aan de Reverend ofzo, want in plaats van 65 euro hoefde ik maar 40 euro af te rekenen. Aangezien ik een zuinige Hollander ben had ik daar natuurlijk geen moeite mee. Na de show dronken we bier en eenmaal terug in de bus stond Jim erop dat ik met hem aan de Jägermeister ging. Afijn, het was erg laat toen ik dronken mijn bunk indook…

02/08/08 Epinal (FR) – Lez Arts Festival

Eenmaal gearriveerd in Frankrijk had ik spijt van de Jägermeister. De tering wat deed m’n kop zeer… M’n botten deden pijn en al die verrekte Fransozen om me heen hielpen er ook niet echt bij. Ze hebben hun reputatie van arrogante chauvinistische eikels behoorlijk hoog gehouden, op een enkeling na. Tony Slug heeft al die jaren gelijk gehad. Sorry Tony, ik neem alles terug! Dit was de enige festival-show en het beloofde een lange dag te worden. Het eten (kip, bonen en aardappelen) smaakte naar water, waarom men altijd zo lovend spreekt over de Franse “cuisine” begrijp ik inmiddels niet meer. Ik heb mijn bord eten ergens verstopt en heb een nieuw bord gevuld met stokbrood en Franse kaas. Dat was dan wel weer goed.

Tussen alle Franse (veelal Franstalige) ellende stonden gelukkig ook nog wat gave bands (naast Reverend Horton Heat dus): Real McKenzies en de Toy Dolls. Na de show heb ik in de backstage een hele tijd muziek zitten maken met leden van Reverend Horton Heat, de Real McKenzies en de Toy Dolls. Er waren ukuleles, servies en bestek en The Box. Zie dat maar als een soort uit de kluiten gewassen vogelhuisje met binnenin snaren en belletjes. Je kunt erop zitten en erop slaan en er op alle manier geluid uit krijgen. Ik weet nog dat ‘Dead Flowers’ van de Stones voorbij kwam, en wat Amerikaanse traditionals. Zoals ik gewend ben van bepaalde festivals in Nederland en België was alle drank gratis, dus de flessen Foster’s hebben mijn geheugen wellicht enigzins aangetast voor wat betreft de setlist die bewuste Franse nacht…

Ergens tegen 3 uur ‘s nachts hebben we de koelkast in de bus volgeladen met wat er nog in de kleedkamers lag en zijn we vertrokken naar Calais voor de ferry. Volgens onze chauffeur waren we dan op een gunstige tijd daar, niet te lange files etc. De volgende dag was namelijk een vrije dag die we zouden doorbrengen in Dover. In die stad was alles wat we zouden willen, aldus Andy de buschauffeur.

Het klopte wat hij zei. Alles was er inderdaad. Alleen was het allemaal gesloten. ‘Octopussy’ kwam op en ik lag op m’n hotelbed te kijken, maar volgens mij heb ik niet meer dan de eerste 10 minuten gezien. Tegen 8 uur ‘s avonds werd ik wakker. Volgens mij speelden de Jägermeister-naweeën me nog parten. Toen ik wakker werd ben ik Dover ingewandeld voor wat eten en ik kwam Paul en Jimbo al snel tegen. Gedrieën hebben we in een pub met vloerbedekking een of andere kleffe Engelse hap gegeten. Als je niet al depressief bent, word je het vanzelf in Dover. Ik was blij dat we ‘s avonds een karaokebar vonden om een biertje te drinken. Tussen de ordinaire Engelse chicks luisteren naar slechte vertolkingen van Robbie Williams en andere ellende die ik niet eens ken leek het toch allemaal wel mee te vallen met Dover. Alleen was de pret van korte duur want de barman besloot om 0.20 uur ineens dat het genoeg was: de lichten gingen aan en we konden optyfen. Er werd ons groot onrecht aangedaan, want ons was beloofd dat deze pub tot 3 uur open zou blijven. Ach ja…

04/08/08 Oxford (UK) – Oxford Zodiac

Oxford was cool, niet te ver rijden en dat gaf mij de gelegenheid om effe een kapper op te zoeken om m’n kop te laten scheren. Ook heb ik m’n ketel laten scheren want ik was m’n scheermes vergeten en inmiddels was mijn baard van oerwoudachtige proporties. Aangezien m’n schoenen lek waren (daar kwam ik in Antwerpen al achter) heb ik meteen van de gelegenheid gebruik gemaakt om andere te kopen. Toen ik eenmaal al dat soort dingen gedaan had en m’n was had aangezet, ben ik wat gaan rondlopen in Oxford. Ik kwam al snel in een muziekwinkel terecht waar ik bijna een uur heb zitten drummen tot de medewerkers me buiten hebben gegooid: “You’re pretty good, but our ears seriously need some rest now. And our customers too…”

Tijdens de show besloot Jim mij bij het optreden te betrekken, het publiek had er baat bij want de shirts gingen tijdens één nummer voor slechts 5 pond van de hand. Prachtig, het leken wel Nederlanders ineens, als vliegen op stront. Ik heb nog nooit zoveel vrienden gehad. Zelfs de stoerst kijkende psychobilly kwam té vriendelijk vragen of het echt waar was en of hij alsjeblieft een paar shirts mocht kopen voor 5 pond per stuk. Prachtig. Volgens mij was het deze nacht dat Jonny zijn vriendin belde om te zeggen dat haar zus met mij moest trouwen. Dan had ik tenminste een green card en kon ik met hem mee op tour in de States. Ik ben helemaal voor.

05/08/08 Nottingham (UK) – Rescue Room

Nottingham is wel een gave plaats en we hadden veel vrije tijd. Dus maar weer eens het centrum ingelopen voor ontbijt en al snel teruggekomen met een Thin Lizzy dubbel-DVD met boek. Ook mooi. Het restaurant in de club was erg goed en er liep veel, maar dan ook veel, vrouwelijk schoon rond. Na de show was er een 16-jarig Engels meisje dat naar eigen zeggen 200 pond aan treinen en hotels had uitgegeven om bij deze show aanwezig te zijn dat alsmaar probeerde om de tourbus in te komen. Het is haar niet gelukt, maar ze was wel gezellig. Naderhand nog met Jonny en Jim zitten keuvelen over Texas en Brabant. Inmiddels weten zij het ook: Nie Fokke Mee Brabant!

06/08/08 London (UK) – Astoria 2

We hadden inmiddels een nieuwe chauffeur aangezien de vorige hals over kop terug moest naar zijn vrouw vanwege een ziekenhuisopname. Prachtige verhalen over bands als Slayer en Motörhead, waar hij ook voor had gereden. Graham zat vol mooie grappen: bij vrouwen met mooi deinende borsten kwam hij met redactionele hoogstandjes als “They look like two babies fighting under a blanket!” en meer van dat moois met een accent dat ergens op de grens van Engeland en Schotland bedacht moet zijn. Pracht van een kerel.

Hij wist te melden dat we ongeveer 1500 meter van de uitverkochte club (voorheen Mean Fiddler, ik heb er Turbonegro nog eens gezien) waren en stelde ons meteen weer gerust. Dit kon nog wel een half uurtje duren. Dat deed het dan ook. De bus lossen kon absoluut niet voor de deur volgens de medewerkers van de Astoria, dus moest hij weer terug om via een achteringang te lossen.

Toen hij weg was kwamen ze erachter dat hij daar door wegwerkzaamheden nooit zou kunnen komen dus uiteindelijk waren we anderhalf uur verder voor de bus weer terug op zijn plek was en konden we lossen. Richard en Sharon waren inmiddels ook gearriveerd en ze hadden Nie Fokke Mee Brabant-shirts bij voor de band en crew. Nadat alle business gedaan was ben ik met Richard en Sharon uit eten geweest. Nice!

07/08/08 Glasgow (SCOT) – The Garage

Ik was nog nooit eerder in Schotland geweest, dus ik keek enorm uit naar deze dag (jammer dat het slechts 1 dag was). We hadden de hele ochtend en middag om rond te hangen in Glasgow en dat beviel wel. Ik ben ‘s middags getuige geweest van een optreden van een stel Schotten met trommels en, hoe kan het ook anders, doedelzakken! Erg indrukwekkend om te zien.

Verder ben ik bij A1 Comics geweest. Die winkel hangt vol met coole comic- en filmgerelateerde spullen. Van poppen tot WWE-microfoons met stemvervormers. Dus als je eens wilt klinken als The Undertaker, check het uit! Ik zag ook een gave gouden Rocky Champion Belt, maar ik had niet meer zoveel ruimte in m’n koffer helaas. Ik heb het bij een Joey Ramone Action Figure en een Homer Simpson pop gehouden. Maar ik wil zeker nog eens terug met een lege koffer! Toen ik na een half uur lopen weer terugkwam bij de bus zag ik pas dat we naast een grote platenzaak geparkeerd stonden. Ik kwam naar buiten met boeken over/van Amy Winehouse, Slash en Charles Peterson (dé Subpop fotograaf) en een Hank Williams 3-CD Box. Allemaal in de aanbieding voor 5 pond of minder per stuk. Goeie shit dus!

De show was een verhaal apart. Het voorprogramma was een vervelende 38 in een dozijn psychobillyband. Die gasten heetten The Termites en waren erg middelmatig (sowieso een van de kuren van de hedendaagse rockabilly- en psychobillyscene). Er zaten een psycho-meisje dat leek op een blonde Kelly Osbourne met slechte tattoos en een roodharige ietwat viezige goth naast me om hun merchandise te verkopen alleen heb ik gedurende de hele avond niet één aanwezige een shirt zien kopen. Afijn, ik had genoeg te doen en om mijn klanten af te leiden besloten de dames naast me om hun decolleté in te zetten. Die roodharige (met meer ijzer in d’r gezicht dan een kassa vol kleingeld) was blijkbaar iets te enthousiast zonder dat ze het zelf in de gaten had, want haar rechtertepel keek me constant aan. Het mocht niet baten want ik had het nog steeds druk en de dames zaten maar te zuipen zonder clientèle. Toen de goth in mijn spullen begon te rommelen besloot ik dat het genoeg was en mijn boze blik deed haar veranderen van een dronken goth (met nog steeds die loensende tepel!) naar een poeslief meisje dat op de foto wilde. En meer. Toen ben ik gevlucht. Intussen was de club gesloten en ben ik richting bus gegaan, alwaar we de Reverend “Old McHeath” hebben gedoopt. We hebben nog een hele tijd voor de deur, tussen de daklozen, bier gedronken voor we vertrokken.

08/08/08 Manchester (UK) – Manchester Academy 3

In Manchester was er een deur naast de kleedkamer waarop “Darkroom” stond. Die heb ik maar gemeden. De club was verder cool en de promotor ook. Toen ik m’n buyout kreeg ben ik richting het centrum gelopen maar na drie kilometer aan Indische en Marokkaanse restaurants was ik er wel klaar mee en ben richting de Mac gewandeld.

Tijdens m’n hele wandeling ben ik drie vrouwen in burka tegengekomen. Ik dacht altijd dat dat gewoon een hoax was, dat het niet bestond (behalve in die ouwe Commodore-reeks The Last Ninja), maar ze bestaan dus echt. Toen ik Jim vertelde over de boerkini geloofde hij me niet (en ik geloof eerlijk gezegd ook niet dat die dingen écht bestaan) en barstte in lachen uit.

Tegelijkertijd met de Reverend speelden de Drive-By Truckers in een zaal boven de onze. Jammer, want ik had ze graag weer eens willen zien. Ik heb ze natuurlijk wel gezien, maar hun optreden heb ik gemist.

Dit was onze laatste echte avond op tour dus na afloop zijn Jonny, Ariel en ik de dichtstbijzijnde kroeg ingedoken en hebben ons te goed gedaan aan tequila en pints Tuborg. Ik kwam nog een gast tegen die dacht dat ik uit Duitsland kwam (vanwege m’n Nie Fokke Mee Brabant shirt) en dankzij mijn geveinsd boze reactie leverde me dat een gratis pint en duizend maal excuses op. Thanks, mate!

09/08/08 Birmingham (UK) – Carling Academy

We waren ‘s morgens al aangekomen in Birmingham maar ik werd pas tegen het middaguur wakker. Het was alweer de laatste show, ik was net gewend aan het ritme. Ik heb voor de zekerheid even gecheckt of we niet nog een maand voor de boeg hadden, maar dat was helaas niet zo. Beetje jammer wel. De soundcheck was cool, de Reverend speelde speciaal voor mij een bewerking van Ernest Tubb’s ‘There’s A Little Bit Of Everything In Texas‘, maar dan over Brabant en en passant ook nog over Franse kaas. Hij had in ieder geval het juiste shirt aan!

Prima show, sjans van een te oude milf (boven de 50 stinken ze naar pis heb ik onlangs gehoord) die bier voor me bleef halen en de laatste zaken afgehandeld. De schaarsgeklede danseresjes voor de aansluitende dans-avond hingen al rond de kleedkamers en na een verfrissende douche ben ik met Jonny wat gaan eten, downtown Birmingham. Koud en regenachtig was het, het enige echte vermaak kwam van een dame die een gast op straat in elkaar sloeg. We hebben in de bus zitten drinken terwijl we onderweg waren naar Heathrow. Mijn nieuwbakken Amerikaanse vrienden moesten om 6 uur in de ochtend op het vliegveld zijn en tot 5 uur hebben we gezellig de koelkast bier- en Jägergemeester gemaakt en toen besloot iedereen ineens te gaan slapen. Ik ben voorin gaan zitten om chauffeur Graham gezelschap te houden en te genieten van zijn prachtige verhalen. Toen de band gedropt was op het vliegveld zijn we via het backline verhuurbedrijf naar Stansted gereden en daar heb ik van 12 tot 5 zitten wachten tot ik het vliegtuig inkon.

Een uur later sta je weer op Eindhoven Airport en Nederland is nog precies als twee weken eerder: doodsaai.

Tom “Plak er de volgende keer maar een paar maanden aan vast” Auf Der Axe

No related posts.

Gerelateerde bijdragen mogelijk gemaakt door Yet Another Related Posts Plugin.

Volgens mij is het een zware bevalling geweest, want ‘We Want Blood!’ had volgens de eerste berichten ergens in april al af moeten zijn. De vertraging heeft het drietal in ieder geval een stuk opgefokter gemaakt en dat pakt voor de plaat erg goed uit. Clichés als “deze plaat pakt je bij je strot” en “stomp in de ondermaag” zal ik niet snel bezigen, maar in dit geval kost dat moeite. In de auto durf ik hem nog niet te luisteren, tenzij ik bij platenmaatschappij Suburban mijn snelheidsboetes mag declareren. Heren, ik hoor graag van jullie.

http://www.youtube.com/watch?v=u0fkckSRjXw

Waar voorganger ‘Pursuit Until Capture’ iets meer rock en iets minder speed was, gaat Peter Pan Speedrock’s nieuwste juist precies de andere kant op. Traditioneel zet de band altijd dertien nummers op hun studioplaten (iets dat The Hellacopters bijvoorbeeld ook altijd deden) en dat is ook nu weer het geval. Het merendeel van de nummers hakt er allemaal flink op los en dat gaat in de pit natuurlijk bloed laten vloeien. Peter Pan Speedrock is boos en iedereen moet het weten!

Tekstueel biedt de plaat geen verrassingen en daar zit als het goed is ook niemand op te wachten. Alhoewel, deze keer geen snelle auto’s maar nog steeds zijn drank, vrouwen en rock & roll onderwerpen waar Peter Pan Speedrock dankbaar gebruik van maakt. Ik ga de concertagenda’s eens in de gaten houden, want ik verwacht binnenkort een leuke CD-presentatie. En nee, ik ga dus niet wachten tot Speedfest!

Tom “Wat nou doekjes voor het bloeden?” Auf Der Axe

No related posts.

Gerelateerde bijdragen mogelijk gemaakt door Yet Another Related Posts Plugin.

Afijn, sinds vandaag is de nieuwe clip van Peter Pan Speedrock, de band die een van hun eerste nummers naar deze site vernoemde, dan officieel uit. Hij staat nog niet op Youtube dus we linken gezellig door naar 3voor12…

Tom Auf Der Axe

No related posts.

Gerelateerde bijdragen mogelijk gemaakt door Yet Another Related Posts Plugin.

Gepubliceerd op Tons Of Tattoos op 29 juli 2006

In het kader van ‘meer rock & roll op Tons Of Tattoos’ ben ik afgereisd naar Amsterdam om cultfiguur, tattoo-artiest, spiritueel leider van de Eindhovense band Peter Pan Speedrock en bovenal rock & rollheld Dikke Dennis onder de loep te nemen. Eén van de markantste figuren uit de Nederlandse tattoo- (én rock & roll-) scene is-ie: Dennis Overweg, beter bekend als Dikke Dennis. In het hartje van de Jordaan heeft hij een kleine shop annex rariteitenkabinet genaamd 666, waar hij zijn klanten op ludieke wijze voorziet van piercings en tattoos. Binnen zijn de muren behangen met foto’s, stickers en knipsels (voornamelijk van hemzelf!) en op planken staat het een en ander op sterk water.

De geboren en getogen Amsterdammer begint zijn dag als hij rond een uur of drie wakker wordt in zijn tattooshop en eerst op zijn gemak in zijn werkstoel gaat bekijken wat er voor de bewuste dag op de agenda staat. Dan is het tijd voor een douche en Dennis heeft daarvoor een douchekop aan de gevel van zijn shop bevestigd. Hij staat dus lekker op de stoep voor zijn shop te douchen terwijl de gemiddelde voorbijganger nogal vreemd opkijkt van het schouwspel.

Rock & Roll

Naast tatoeëren staat Dennis ook regelmatig op het podium met Peter Pan Speedrock, en eigenlijk doet hij dat ook het liefst: “Laat mij maar lekker de rock & roll held Dikke Dennis zijn, ik hoef niet zonodig een tatoeëerder te zijn. Als ze me bellen of ik wil adverteren in een tattoomagazine dan vraag ik eerst altijd wat het kost en als ik dan alsnog nee zeg dan proberen ze me over te halen met hoeveel het me oplevert. Elke keer weer leg ik ze dan uit dat ik helemaal niet meer klanten wil! Ik vind het prima zo, echt waar! Ik ben ook niet de beste tatoeëerder, ik wil het niet eens worden. Je weet als je hier komt dat je niet met de beste tattoo thuiskomt, maar wel met het beste verhaal! Laat mij maar lekker m’n gangetje gaan en alles komt goed, geloof me maar. Ik ben prima tevreden met mijn shop en klanten. En die rock & roll, zo wil ik mijn leven leiden. Rock & roll staat voor plezier en ik hou wel van een feestje. En van “in the picture” staan natuurlijk!”

Dennis begon ooit met zingen nadat hij een LP aan bassist Bartman van Peter Pan Speedrock had gegeven. Bartman speelde in die tijd nog in The Lovesteaks en in ruil voor de plaat mocht Dennis een liedje meezingen. Natuurlijk deed hij niet zomaar iets: hij hing een koeienembryo om zijn nek en kwam het podium op. Afijn, tegenwoordig zingt de ‘nachtegaal van de Jordaan’ meestal drie nummers bij Peter Pan Speedrock, waaronder ‘De Schoppen Aas’, de Nederlandstalige versie van Motörhead’s ‘Ace Of Spades’.

Terwijl Dennis in zijn shop bezig is met een tattoo, draait Motörhead keihard. Het nummer ‘Overkill’ staat op en hij zingt het vlekkeloos en bovenal hard mee, tot irritatie van een stel aanwezigen. Oh, en “Overkill” wordt uiteraard vervangen door “Overweg”. Zijn commentaar is simpel:
”Tja, ze willen weer dat ik iets ga opnemen? Typisch is dat, ik ben tatoeëerder, en ik heb inmiddels vier platencontracten…”

Het leven

Dennis vertelt honderduit over zijn belevenissen. Naast alle verhalen over beroemde en iets minder beroemde mensen die hém hebben getatoeëerd, is hij tegenwoordig ook een Bekende Nederlander. In diverse televisie programma’s heeft hij acte de presence gegeven, hij heeft in reclames gespeeld en is dus met Peter Pan Speedrock een graag geziene gast op de binnen- en buitenlandse podia.
”Tegenwoordig ben ik inderdaad wat sommige mensen een Bekende Nederlander noemen. Een tijdje terug was ik zelfs uitgenodigd voor de TMF Awards. Met rode loper en al dus hè! Sta ik daar op de plee om wat coke te pakken, staan er een stel van die Bekende Nederlanders die ook wat wilden. Eentje, de zoon van een grote mediatycoon, kende me bij naam. Bizar zeg. Alleen zij doen er zo stiekem over, ik draai er niet omheen. Ik hou van het leven en ik vind drugs leuk.”

Dennis leeft zijn leven voor 110%, vol overgave. Als hij met een klant bezig is, als hij grappen vertelt en als hij op het podium staat. Het moge duidelijk zijn, muziek speelt een grote rol in zijn leven. In zijn leven is er altijd tijd voor mooie muziek, hij luistert constant naar muziek. Volgens de rock & roll held zelf is er één nummer van de Limburgse band Rowwen Heze, dat haast wel over hem moet gaan, ‘Koning Hay’. Hij zet het meteen voluit op in de shop en zingt mee.
”Dat ben ik ten voeten uit, die tekst, geweldig gewoon. Dit moet heel hard gedraaid worden als ik ooit begraven wordt.”

Koning Hay – Rowwen Heze

Heej het alles meigemakt, het ‘t allemoal gehad

Verhaale over vrouwe met champagne in ‘n bad

Zwoare keatels vol met geld, juweele en de rest

Zien klok is in dit leave al drie kier rond gewest

Heej scheld op iederien, heej vloekt de ganse daag

Goeit kilo’s spek met eier en jenever in zien maag

Heej wakt oaver zien eigendom, is koning van zien land

Heej giet vur d’n duuvel of vur god ni an de kant

refr.:
Koning Hay left in zien eige werlt

Heej het zien verhaal al mier dan honderd kier verteld

Heej biet in elk woard, heej spijd in elke zin

Zien oege die zien scherp en snijje overaal doorhin

Heej hof genne dokter, gen pille of bezeuk
‘t

Wuurd allien mar erger van dat medische geneuk

Mar iemand zei dat heej soms daage lang allien mar zoop

Iemand zei dat heej soms van de pien nar boete kroop

Dan wuurd ‘ie kwoad en zet’ie met ‘t schoem op ziene mond

Als ge iederien geluuft laag ik allang onder de grond

refr.

Heej zwaait nog elke daag zien groete hand hoeg in de lucht

En schrieuwt zien eige meining terwijl niemand d’r um vrugt

Dan leupt ‘ie wir wat krommer enne grijns um ziene mond

Zien harde lief grujt elke daag wat dichter nar de grond

Tattoos

Zoals het een echte tattooartiest betaamt, is ook zijn eigen lichaam, in dit geval een bovengemiddeld oppervlak aan huid, voorzien van de nodige inkt. Samen met Dennis neem ik een aantal van zijn favoriete tattoos met hem door: ”Een van mijn mooiste tattoos is gemaakt door Darko, het is een portret van een zingende Elvis op mijn hand. Darko is mijn god. Dat is zo’n goed mens. We hebben een keer in Groningen gespeeld met de band, zo’n 300 kilometer van waar Darko woont, en hij zei later dat hij er ook was. Ik had hem heel de avond niet gezien, dus ik geloofde er geen zak van. Hij wist wel precies wat ik aan had die avond, en dat kon hij alleen weten als hij er ook was geweest. Darko heeft de show gekeken en is weer vertrokken. Als je hem kent weet je wat ik bedoel. Mensen die het niet weten, die hoeven het misschien ook niet te weten.”

“Deze op mijn been is ook te gek: I Love Dikke Dennis. Het is een van de mooiste omdat ik hem zelf heb gezet en omdat het de waarheid is. Dat is alles, ik heb er echt geen langer verhaal bij.”

Er gaat een verhaal de ronde dat de vriendelijke Amsterdammer naast de portretten van Willy Alberti en Johnny Jordaan ook nog portretten van Tante Leen en zichzelf op zijn buik wil, om daarmee de vier groten der aarde onderhuids vereeuwigd te hebben. ”Het verhaal klopt, maar ik heb er inmiddels geen plaats meer voor. Er staat nu een tattoo door Chantal, zij vroeg me eens of ze me mocht tatoeëren. Omdat het zo’n lekker ding was vond ik dat natuurlijk prima. Toen de naald er in ging wist ik het weer: Oprotten met dat stomme wijf hahaha! Ik had spijt dat ik ja had gezegd? Ach, ik zeg niet dat er niks meer bijkomt, maar niet moedwillig in ieder geval! Ik kan de pijn echt niet meer verdragen. Ik ben immers geen 18 meer en hoe ouder je wordt, hoe erger de pijn.”

“Hier op mijn been staat een portret van mijn ex-vrouw, de moeder van mijn eerste zoon. Die heb ik laten zetten toen ze me het huis uitschopte, daarna heb ik tegen haar gezegd dat ik haar voor altijd had.”

Er wordt vaak gezegd dat je geen namen moet laten tatoeëren. Inmiddels is het daar bij Dikke Dennis te laat voor…

“Mijn mooiste tattoos zijn toch nog altijd de namen en kleine tekeningen die vrienden en bekenden op mijn lijf hebben achtergelaten. Mensen die geen verstand van tattoos hebben, hebben altijd zo’n uitgesproken mening, ‘Dat vind ik mooi, maar dát..!’ Ik vind het het mooiste als er een goed verhaal of een mooie herinnering achter zit. Kijk, hier de handtekening van Lux Interior van The Cramps, is toch prachtig! En vlak daaronder nog de handtekening van actrice Juliette Lewis en die van Hank Von Helvete van de rock & roll band Turbonegro.”

“Ook de handtekeningen van Andre Hazes en Frans Bauer, prachtig toch. Op de binnenkant van mijn rechterbeen die van Angry Anderson, de zanger van Rose Tattoo. En op mijn andere been de handtekeningen van Theo Maassen en Hans Teeuwen. Die nemen ze me dus nooit meer af hè!”

Een dagje in de shop van Dikke Dennis staat garant voor een dagje onverwachte gebeurtenissen, goeie grappen en een prima feestje. Je gaat niet naar hem toe voor de beste tattoo, maar desondanks wil ik absoluut nog een originele Dikke Dennis op mijn lijf.

Tom Auf Der Axe

No related posts.

Gerelateerde bijdragen mogelijk gemaakt door Yet Another Related Posts Plugin.